همه محتویات اینترنتی قابل مشاهده، روی کامپیوترهایی همیشه روشن به اسم سرور قرار دارند.
شرکتهای ارائه دهنده خدمات سرور، وبسایتها و وبلاگهای مشتریانشان را با توجه به معیارهایی بین سرورهایشان توزیع میکنند. مثلا بالاترین با توجه به حجم بازدیدکننده نیاز به سروری اختصاصی دارد ولی سروری به همان قدرت برای میزبانی صدها وبلاگ و وبسایت معمولی هم زیاد است.
فلان وبسایت مذهبی با وبسایت فلان شبکه ماهپارهای بدون اینکه خودشان بدانند روی یک هارد از سروری قرار دارند و این فقط به معنای آن است که هر دو از یک شرکت خدمات هاستینگ، بهره میگیرند یا روی سروری که وبلاگ رئیسجمهور را میزبانی میکند، آدرس دیگری هم هست که دسترسی به آن از داخل کشور ممنوع است! برای اینکه بدانید چه وبسایتهایی با یکدیگر همخانه هستند میتوانید از این ابزار استفاده کنید.
استفاده از این ابزار میتواند منجر به کشفهای جالبی شود. امثال «آرش کمانگیر» بخاطر حجم بازدیدکنندگان وبلاگشان مجبور به تهیه سرور اختصاصی هستند (یا مجازی ولی مسلما نه به قدرت سرور بالاترین یا یک خبرگزاری)، وقتی سرور اختصاصی تهیه کردهاند از دامینهای دیگر خودشان هم روی همان سرور پذیرایی میکنند. این نمونهها مثالهای موجه و بیدردسری هستند، ولی شاید جالب باشد بدانید که عدهای از صاحبان وبسایتهای معروف و منتسب به مسؤلان از سرور اختصاصی که برای سایتشان فراهم شده برای میزبانی وبلاگ شخصی خودشان یا نزدیکانشان نیز استفاده میکنند (و یا مسؤل پشتیبانی و نگهداری سایت بدون اجازه این کار را میکند) چون از روی محتویات آدرسها هیچ ارتباطی بینشان متصور نیست.
در بعضی از موارد جالبتر هم میشود! وقتی مخالفان شدید فکری عقیدتی روحشان هم خبر ندارد که ادمین سایتشان یک دوست مشترک است که روی یک سرور ازشان پذیرایی میکند! (از کیهان شروع کنید و با آدرسهای اینترنتی دیگر ادامه دهید تا دریابید که فلان وبسایت بالای هجده سال متعلق به چه کسی است!)