لایحه حمایت از خانواده این هفته در دستور کار مجلس قرار می‌گیرد و خورشید خانوم خواسته که به بهانه بازی وبلاگی بیشتر در موردش حرف زده بشه.

مرور سریع

حتما خیلی‌ها درون و برون اینترنت هستند که به هزار و یک دلیل مقالات مفصلی (+ ، +) که در این زمینه نوشته شده رو نخوندند یا نمی‌تونند بخونند، اگر بخواهیم برای اون دسته داستان این لایحه رو سریع مرور کنیم می‌تونیم بگییم:

سال گذشته دولت تحت امر احمدی‌نژاد مجموعه قوانینی مربوط به ازدواج و طلاق و… رو تدوین کرد که اونها رو تحت عنوان لایحه حمایت از خانواده، برای تصویب به مجلس قبلی (مجلس هفتم) فرستاد. ماده‌ای جنجالی در این قوانین وجود داره که همه بند و تبصره‌های خوب و بد دیگش رو تحت‌الشعاع قرار داده:

ماده 23- اختیار همسر دائم بعدی، منوط به اجازه دادگاه پس از احراز توانایی مالی مرد و تعهد اجراء عدالت بین همسران می باشد.

این بطور خیلی واضح یعنی اینکه هر مرد هر وقت که اراده کند می‌تواند همسری جدید اختیار کند بدون اینکه همسر قبلیش حق دخالت یا اعتراضی (درخواست طلاق) داشته باشد، کافی است فقط توانایی مالی انجام این کار رو داشته باشد که  احتمالا کسی که اقدام به همچین کاری می‌کند دارد.

انگیزه؟

هیچ زنی را از هیچ قشری با هر سطح سواد و دینداری حتی در جامعه و فرهنگی که دولتش این لایحه رو پیشنهاد داده متصور نیستم که با این بند موافقتی حتی ضمنی داشته باشد. برخلاف کشورهای جنوب خلیج فارس، بافت فرهنگی در ایران هنوز به هیچ مردی اجازه نمی‌دهد که سرش را بالا بگیرد و از چند همسریش با افتخار یاد کند. پس خانواده هدفی که قرار است توسط این لایحه حمایت شوند چه تعریفی در ذهن لایحه‌نویسان دارد که با عموم خانواده‌های ایرانی سازگار نیست؟ این قانون قرار است گره از کار چه کسانی باز کند و به اسم خانواده از چه کسانی حمایت کند که بین مردم عادی نمی‌شود پیدایشان کرد؟

مالیات بر مهریه‌های سنگین خودش داستان جالبی است مشابه ابتکارات دیگر اقتصاد دستوری دولت نهم، در قوانینی که مرد طلاق می‌دهد و زن طلاق می‌گیرد مهریه تبدیل شده به ابزاری برای جلوگیری از سوءاستفاده از قوانین مردانه، این که از وجود مهریه با همه مزخرف بودن فلسفه وجودیش دفاع می‌شود برای این است که امکان حق طلاق داشتن زن دور از ذهن است.  اگر می‌گویند صد رحمت به قانون مضحک اجازه همسر اول برای تجدید فراش مرد به معنای قبول داشتن همچین توهینی نیست، به‌خاطر این است که اجازه چند همسری برای زنان دور از ذهنن است. اگر خانمها این شروط را ضمن عقد ذکر می‌کنند برای ای است که درحالت پیش‌فرض قوانین کاملا مردانه است.

منطقه بازی را عوض کنیم:

اینترنت اگر نبود، آبی و قرمزهای اینجا دیده نمی‌شد، اگر ده بار از روی این لایحه می‌خواندیم شاید متوجه نمی‌شدیم که اجازه همسر اول از شروط ازدواج دوم مرد حذف شده است. اینترنت اما وسیله است، رسانه است، نباید در دام تکرارش افتاد، نباید تو برای من بگویی من حرفهای تو رو با جمله بندیهای دیگر به خودت برگردانم و تکرار کنم.

توی قوطی داد زدن فایده ندارد قبل از اینکه مثل من از عزیز مسنی که محدود به رسانه‌های انحصاری است بشنوید: «شنیدی یک قانون خوب تصویب شده که داره مشکل مهریه‌های سنگین رو از پیش پای جوونها بر می‌داره» دست بکار شیم و به ازای هر وبلاگ‌نویسی که به نوشتن در این مورد دعوت می‌کنیم برورشوری که برای اطلاع‌رسانی در این زمینه تهیه شده را هم به دو نفر در بیرون اینترنت برسانیم.

عکسها از corbis، cartoonstock و Department of History از Virginia Tech