خط می‌کشم رو دیوار… ۲۰۰

صد روز دیگر نیز از آن شب گذشت.

دویست روز است که در ایران نیستم.

دویست روز داخل مرزی بسیار متفاوت از سرحدات غربیش.

اربیل در عراق دیگر کم از لس آنجلس ندارد اینجا ولی کردستانی دیگر است!

منطقه‌ای نظامی و مذهبی، متفاوت با هر آنچه که از کردها و ترکهای دیگر تصویر شده.

فقط یک جنس از انسانها در کوچه‌ها و معابر عمومی مشاهده می‌شود.

ترکمردان سربازان ارتشند و کردمردان مذهبیان متعصب.

شبها صفیر گلوله است و روزها رد خون روی برف.

سوخت زغال است و وسیله نقلیه گاری.

دریچه‌های اتاق اما رو به ایران…

خورشید از کشور من در این سرزمین طلوع می‌کند:

ترکیه

ترکیه

ترکیه

ترکیه

ترکیه

ترکیه

3 thoughts on “خط می‌کشم رو دیوار… ۲۰۰

  1. برای ۲۰۰ روز دوری از خانه و کاشانه باعث تاسف است. امیدوارم که هر چه زودتر این دوران به سر آید و به خانه وزندگی خود بازگردید و آرزو میکنم که هر آنجاییکه دوست دارید را برای زندگی در آینده خود انتخاب کنید. متاسفانه برای من این دوری به ۱۹ سال رسید.

    سفیر گلوله و رد خون بر برفها و ارتباطش با لس آنجلس را نتوانستم به هم وصل کنم. کاش سربازان ترک و تعصب مذهبی کردها را بیشتر باز می کردید. من اربیل را تا حدودی میشناسم به شهری که به شهر مناره و مذهبی بودن شهرت دارد. شاید قبول کنید که تولارانس مذهبی در کردستان عمومیت دارد ولی جاهایی نیز مثل هه ولیر(اربیل)، شاید هم بر حسب اتفاق میزبان شماست، غلظت مذهبی بیشتر دارد.