نیویورک خبر خوب هم داشت: تعهد داوطلبانه ایران به عدم استفاده از کودکان در جنگ

کودک جنگ

خشم مردم در واکنش به دروغهایی که «محمود احمدی‌نژاد» با عنوان رئیس‌جمهور ایران به دنیا گفت (دروغهایی هر روز بزرگتر از دیروز) باعث شد یک خبر خوب در این میان دیده نشود.

***

دیروز در گوگل‌ریدر به متن زیر برخوردم:

در تفحص شهدا، دفترچه یادداشت یک شهید 16 ساله پیدا شد که گناهان هر روزش را در آن یادداشت می کرد،گناهان یک روز او این ها بود:

سجده نماز ظهر طولانی نبود
زیاد خندیدم
هنگام فوتبال شوت خوبی زدم که از خودم خوشم آمد

راوی در سطر آخر اضافه کرده بود که:

دارم فکر می کنم چقدر از یک پسر 16 ساله کوچکترم

ولی چیزی که در ذهن من گذشت بسیار متفاوت از فکر نویسنده بود.

احساس گناه از طولانی نبودن سجده

احساس گناه از خندیدن؟

احساس گناه از اعتماد به نفسی که بزرگترها به هر بهانه‌ای به کودکانشان می‌دهند؟

من نه در کشورم نه در دنیا کسی را نمی‌شناسم که از خندیدن احساس گناه بکند (همچین خدایی هم هست؟) من کسی را نمی‌شناسم از اینکه هنر خاصی دارد یا فوتبالیست خوبی است به جای اعتماد به نفس احساس گناه بکند و اتفاقا گمان می‌کنم شخصی با این احساسات به طور جدی نیازمند معاینه روانی است. حتی کسی که اینها را به حساب بزرگی گذاشته می‌گوید که خودش اینطور نیست. چرا نیستیم؟ آب و هوا آن موقع فرق داشت یا نیاز روز شیوع همچین اعتقاداتی را می‌طلبید؟

«کودکانی با تفکرات بالا به جنگ رفتند و جان دادند» ولی هیچ کودکی در هیچ کجای دنیا با عقیده که متولد نمی‌شود و تا وقتی بزرگ نشده بارها و بارها نگاهش به زندگی عوض می‌شود پس «تفکراتی کودکانی را که هنوز به سن تشخیص نرسیده بودند با تهییج به جنگ برده و جانشان را گرفته است.»

کشورمان را مدیون بزرگترهایی هستیم که آگاهانه به جنگ رفتند. چه از روی ملی گرایی و میهن پرستی بود چه به‌خاطر وعده رود عسلی و حوری بهشتی و جهاد در راه خدا (علیه کسانی که در این زمانه برادران اسلامی خوانده می‌شوند) انتخابی آگاهانه توسط انسانهایی بالغ بود ولی باید خوشحال باشیم از اینکه تهییج کودکان هم منجر به کاری می‌شده که برای تشخیص بودنش احترام قائلیم؟

در برخورد حقوقی با انسان که نباید ملیت داشت چه رسد به اینکه آن انسان هنوز کودک باشد. چه نفع جناحی در میان باشد چه نفع ملی. این کودک همانقدر کودک بود که اگر در جبهه مقابل می‌بود. کودکی را که به نفع صدام متجاوز می‌جنگید مثل بزرگترش می‌بینید؟ چرایی تأکید روی کودکانی که در حملات اسرائیل به فلسطین کشته می‌شوند را که درک می‌کنید با اینکه بزگترهایشان را هم محق می‌دانند؟

این قضیه حتی هیچ ربطی به اینکه جنگ تا کجا دفاع از میهن بود و از کی تبدیل به هوس تصاحب کربُ‌بلا و راه رسیدن به قدس شد هم ندارد.

کنوانسیون حقوق کودک

خوشبختانه چند آیتم بعدتر به این خبر خوب در گوگل ریدر رسیدم:

در سی‌امین سالگرد آغاز جنگ ایران و عراق منوچهر متکی وزیر امور خارجه ایران روز پنج‌شنبه اول مهر، در یک مراسم رسمی در نیویورک، پروتکل الحاقی کنوانسیون حقوق کودک درباره ممنوعیت شرکت کودکان در درگیری‌های مسلحانه را امضا کرد. این به معنی پیوستن ایران به این پروتکل الحاقی است.

صرف نظر اینکه چند دانش‌آموز داخل زندانهای سیاسی دهه ۶۰ بزرگ شدند یا هرگز بیرون نیامدند طبق آمار رسمی فقط در جنگ هشت ساله میان ایران و عراق (چه آن قسمتش که تحمیلی بود و چه آن قسمتش که آروزی تاریخی گسترش جغرافیای تحت سیطره حکومت شیعیان بود که امروزه با ادبیات مدیریت جهانی و ولی امری دنیا نمود دارد) بیش از ۵۵۰ هزار دانش‌آموز زیر ۱۸ سال به جبهه‌های جنگ اعزام شدند. از میان آنان ۳۶ هزار نفر کشته و مفقود،  ۲۸۵۳ نفر معلول و ۲۴۳۳ نفر نیز به اسارت نیروهای عراقی درآمدند.

با اینحال منوچهر متکی در مراسم امضای این معاهده گفت:

«حمایت از کودک به ویژه در شرایط جنگی یکی از سیاست‌های اصلی جمهوری اسلامی ایران است.»

و من امیدوار هستم که لااقل از این به بعد باشد و این یک وعده خاص دیگر دروغی تبلیغاتی و امضایی تشریفاتی نباشد و مثل قوانین منع اعدام این کنوانسیون آن را دور نزنند که کودک را تا ۱۸ سالگی در بند نگاه می‌دارند و سپس اعدام می‌کنند. (کلاه شرعی از جنس روزه‌خواری عمدی به شرطی که از شهر بیرون بروی و برگردی!) و ناشی از اعتقاد واقعی به این اصل باشد که استفاده از کودکان در هر جنگی جنایت است چه بزرگترها حق علیه باطل بدانندش چه ندانندش. (این عکس و داستان وحشتناکش را بخوانید.)

جا دارد یک بار دیگر آن نظری که قبلا از قول یکی از کاربران همین گوگل ریدر نقل کرده بودم را یادآوری کنم:

من فکر می کنم که وقتی به آدم ۱۳ ساله اجازه نمی دهیم که از حساب بانکیش یک عدد هزار تومانی برداشت کند با این توجیه که عقلش نمی رسد، لابد نباید به او اجازه بدهیم که به سلاحهای مرگبار هم دست پیدا کند چون عقلش نمی رسد.
من فکر می کنم که فرمانده‌ای که به حسین فهمیده سلاح و نارنجک داده است، یک جنایتکار جنگی است.
این کودکان جایشان در کوچه ها بود در حال فوتبال گل کوچک و فکر می‌کنم که کسی که او را به جبهه فرستاده است باید مجازات بشود.

کاش اگر راست نیست شرایط برملا شدن دروغش هم فراهم نشود!

5 thoughts on “نیویورک خبر خوب هم داشت: تعهد داوطلبانه ایران به عدم استفاده از کودکان در جنگ

  1. با درود
    مدتهاست که بدنبال یک دعوتنامه بالاترینم. به هر کدام از بچه های با معرفت که رو انداختم هیچ جوابی نگرفتم. آیا در این بالاترین یک با معرفت پیدا میشود که من را از یک دعوتنامه محروم نسازد؟
    با تشکر
    [email protected]

  2. استفاده از کودکان در جنگ فقط تقصیر سیاستمداران نیست. در دین و فرهنگ مسلمانان همانطور که تجاوز جنسی به دختر بچه های ۸-۹ ساله قانونی است و ازدواج خوانده میشود و هیچ قانونی از حق این کودکان دفاع نمیکند استفاده از کودکان و به شهادت رسیدن آنها هم جزو افتخارات والدین حساب میشود. مشکل این است که وقتی سازمانهای مثلا طرفدار حقوق بشر کشته شدن این سربازان کوجکی را که به عنوان سنگر استفاده میشوند میبیند به اسراییل اعتراض میکنند که چرا برای قطع حمله های موشکی ارتش تجاوزگر اسلام به آنها حمله میکند با اینکه میداند این افراد در مساجد و مدارس و پشت کودکانشان پناه گرفته اند ولی به این فرهنگ اسلامی اعتراضی نمی کنند که کشتار کودکان و تجاوز جنسی به آنها را قبول دارد. کجای دنیا تا حالا این سازمانها اعتراضی به تجاوزی که به دختران ۹-۸ ساله عربستان و غزه و ایران و بقیه کشورهای عقب مانده اسلامی میشود . کسی هم ازین کودکان نمیپرسد که آیا کشته شدن بهتر است و یا مورد تجاوز مداوم قرار گرفتن.

  3. ببخشید اول اینکه درباره اینکه کودکان به جنگ بروند یا نه هر فرد مسئوول خودش است و هر وقت حضوری اون کودک را دیدید ازش بپرسید که چه شد رفت جنگ
    دوم اینکه با متن های کنایه می خواهید چیز هایی را زیر سوال ببرید توصیه می کنم چند تا کتاب مطالعه کنید تا کمی متن های کنایه ای خود را زیبا تر بنویسید چون واقعا این متن بالا تاسف بار بود
    سوم حرف های بالا بدرد امسال خودت می خودره این نوشته ها قدیمی شده ولی یک چیز را خوب بدون که اگر خودت درباره کشورت اینطوری می نویسی و نظر می دهی چطوری انتظار داری یک غریبه کشورت را قبول داشته باشه از طرفی بخواهی نخواهی ایرانی هستی پس بهتره بجوای غر زدن و تراشیدن اشکالات الکی عین مرد می ایستادی و تلاشت را برای کشورت می کردی .
    چند سال دیگه می فهی خودت که غر زدن و ایراد گرفتن تنها سودش برای غریبه هاست نه خودمون و سود را زمانی می تونیم برسونیم که سعی کنیم عادلانه به ماجرا نگاه کنیم و تلاش خودمونو کنیم تا به نقطه خوب کشورمون را برسونیم .

  4. جناب وحید! اگر سیزده سالت باشه و در خرمشهر هم باشی و دشمن بهت حمله کنه میری گل کوچیک بازی کنی؟ و اگر خواستی زیر آتیش بری از ناموست و خاکت دفاع کنی باید جلوتو بگیرن و بفرستن گل کوچیک بازی کنی؟ و اگر شناسنامه‌ات رو تغییر دادی باید چه‌کار کنن؟ فکر می‌کنی توی اون شرایط جنگ چند نفر از مردم از چنین قوانینی خبر داشتن؟ و مگر در یک جنگ تحمیلی و بدون حضور ارتش چنین مسائلی اهمیت پیدا می‌کنه؟ و بر فرض اعتبار عکاس این عکس، این عکس در روزهای آغاز جنگ گرفته شده و اعتراف کرده که در جنگ نامنظم بوده! و چند مورد گزارش داری که با زور بچه‌ها رو به جبهه برده باشن؟